Bunalım Psikozu

İçinde bulunduğum bu içinden çıkılmaz hallerde gene istemesem de içimi dökmek için bu sayfalara çeşitli şeyler yazma ihtiyacı hissettim. İyi mi? Kötü mü? Faydalı mı? Faydasız mı? Psikolojik sorunlarla ne kadar ilgili? Bu soruları düşünmeden sadece aklıma gelenleri içinde bulunduğum şimdiye kadar ki en minimum durumu, ne yapmam gerektiği hakkındaki düşünce(sizlik)lerimi yazayım.

Bilmiyorum. Bir gün bu sayfaları okurken nasıl bir hisse kapılacağım. Hep böyle yazılar yazmaktan bunları okumaya fırsat bulamayacağım mı, yoksa bu sayfalara bakıp kahkahalar mı atacağım ya da buruk bir tebessümle geçip gidecek miyim?

Gerçekten çok garip durumdayım. Acaba imtihan içinde miyim, yoksa salaklığımın sonucu yapmak zorunda bulunduğum bana reva durumlar mı? Anlayamıyorum. Durumumdan habersiz olduğum için halime şükretmeli miyim yoksa ne yapmalıyım? Onu da beceremiyorum.

Tam bir kabz hali mi, yoksa üzerimde üstümden atamadığım, gücümün yetmediği bir şeylerin etkisi mi? Hayır, hayır. Anlayamıyorum.

Bilmiyorum. Tam bir acziyet içindeyim. Hep güçlü olduğumu, üstesinden gelinemeyecek hiç bir şey olmadığını düşünüyordum. Ama şimdi durum çok ciddi. Şimdi o düşünceleri bile düşünemiyorum. Geleceğe nasıl bakacağım hususunda hiç bir fikrim yok.

Gerek maddi olarak parasal durum, derslerle alakalı durum, manevi olarak imanımın zayıflaması, başarısızlıklar zincirinin birbirini takip etmesi. Ah Allah’ım sana çok şükürler olsun ki, sağlık sorunlarım yok.

Ne yapmalıyım. Bütün sorunlar derslerin kötü gitmesinden kaynaklanıyor gibi ama.. Ne yapabilirim? Gerçekten notlarımın çok daha olumlu seviyede olması gerekiyordu, ama ne yapabilirim ki!? Gerçekten olaylar benim tasarrufum dışında gelişiyor.

Evet, kabul etmeliyim. İlk sene her şeyin içine ettim, ama niye her şeyin içine ettim ki? O da çok geniş bir mesele, şöyle ki; o tür sıkıntıları yaşamam gerekiyordu. Çünkü on sekiz on dokuz yıllık yaşam şartları bana bu psiko-sosyal durumu yaşattı. Ama sadece bu olmamalıydı…

Sanki bu saçma düşünceleri yazdıktan sonra üzerimden bazı yükleri hafiflediğini hissediyor gibi oluyorum. Tabi ki bu plosebo daha fazla etkili olamazdı. Tamam kabul ediyorum birinci dönem elimden geleni yaptım, peki ya ikinci dönem? Tam ikinci dönemde dağıttım. Bu konuları daha fazla deşmenin hiç bir mantığı yok. Şimdi, kafamı iki elimin arasına alıp bundan sonra ne yapmalıyım, ne yapmamalıyım diye düşünüp yepyeni temiz bir sayfa açmalıyım..

(Bu arada arka sayfaya geçiyorum) önce şu sayfayı bir çevireyim.

İçinde bulunduğum durum; dersler açısından; birinci sınıftan …..dersi yani …, … ve … beni bekliyor. İngilizce üç beni bekliyor.. Onları salla.. Şimdilik, şimdi ise -sok sıkıldım bunları yazarken bile- ….., ……, ……, ….ta sorun yok gibi, …’de de yok, ….’nda da yok. Peki ya …. Yapmam gereken hemen fotokopileri alıp çalışmaya başlamak. Kesinlikle tavizsiz ödevleri hemen vermek. ……’e gelince; ilk vizeye giremedik, neyse; geriye yüzde sekseni kaldı. Onda da hemen fotokopileri almam gerekiyor. …..’ta da hemen fotokopileri almam gerekiyor. ….. dersi için de yarın vizem var ve hiç ders çalışma niyetinde değilim. Ne yapabilirim ki? Hiç bir şekilde takip etmediğim ders için ne yapılabilir?

Evet artık çektiğim sıkıntıların türlerini değiştirmeliyim. Şimdi bir çok şey daha yazmayı düşünüyordum. Şu ki; parasal durumum, sosyal durumum vs.. Ama kalemle yazmak sıkıcı geliyor..

NE ZAMAN

NE ZAMAN

NE ZAMAN

NE ZAMAN

2000 04 11