Kimlik bunalımı yaşamımı sarmış vaziyette, başarısızlıklar her yanımı almış, işi bitmiş bir durumdayım. Ne yapacağımı bilemiyorum. … sınavına günlerdir çalışmıyorum ve de çalışmak da istemiyorum. Önceki çalışmam 16 olarak meyvesini vermişti, yine aynı durumu yaşayacaksam niye çalışayım ki. Anlamıyorum Niye? Niye? Niye?.
Olmuyor, beceremeyeceğim gibi bir his her yanımı sardı. Şimdiye kadar neler olduysa hepsi aynı şekilde devam ediyor. Konuları çalış yut, ve sonrasında sınavda hepsinin çok kolay sorular olduğunu da hisset ve de soruları yapama artık bilinçaltımda aynı şekilde şekillendiyse bu acıyı hep hissedeceğim gibi.. 5-6 saat uyumama rağmen bugün belki de 10 saat uyumuşumdur.niye? Çünkü sınavım var ve sınav çalışmamak için yataktan kalkmak istemiyorum. Belki bu iğrençlikleri yaşamam da maddi sıkıntılarımın da payı vardır değil belli yani var. İçimdeki bazı hisler herşeyi bırak ve ne halt edeceksen et gibisinden birşeyler diyor. Hiçbirşey hissetmiyorum, kafam allak bullak, rotasız gemi gibiyim sisten hiçbir şey görünmüyor. Bazı şeyleri yapacak gerilimim hiç yok, eski saf kimliğimi de kaybettim. Kolayca gaza gelecek gibi de gözükmüyorum. Of of ne yapacağımı bilemiyorum.
Bu gün de ders çalışmayayım da artık yarın çalışmaya çalışırım. Artık bir son vermenin vakti geldi. Artık farkına var ki kendini kurtaramayan başkasını da kurtaramaz. Nasıl olsa herşey bensiz de yürür. Bu bir şereftir fakat ben bu şerefi taşıybilecek kadar şerefli değilim. Yolumu bulsam ah ne güzel olur ama yol bir türlü gözükmüyor. İşin kötüsü kararımı bir kere verebileceğim ve geri dönüşü olmayacak. Yolda takılıp kalanlardan da olmak istemem Rabbim biliyor ki taşıyabildikten ya da taşıyamama olmadıktam sonra her türlü zorluğa varım fakat şu durumda sakatlanmış bir futbolcu gibiyim çabalasam da pek bir şey yapabileceğimi zannetmiyorum.
İmanlı kişinin ümitli olması gerekir lakin bu tamamen çaresizlik durumu. Başaramamak yapamadığım şey fakat her zaman başarısız olmak da dayanılamıyacak birşey. Kendimi hep yalnızlık içinde hissediyorum aslında yalnız falan değilim ama bir çok insan içinde kendini yalnız hissetmek de iğrenç bir durum.
Sanki buraya kadarmış gibi geliyor. Bir gün bu satırları okuduğumda vereceğim karardan dolayı ağlayacakmıyım, o da meçhul. Meçhuller içinde gezen ben daha nereye kadar gideceğim. Daha nereye kadar kendim ile çelişeceğim, daha nereye kadar esas dert etmem gereken şeyleri dert edeceğim yoksa esas dert etmem gereken dertler zaten şimdi dert ettiğim şeyler mi. Bir insan bir işi ya çok iyi becerir ya biraz becerir ya da beceremez ve ben şu anda iyi becereceğim bir işi içinde bulunduğum koşullar yüzünden beceremiyecek durumdayım ve motivasyonum da içler acısı durumda. Herkes gelir bir iz bırakır gider ben acaba izi yarıda mı kesip gidiyorum……………..klğji,
2001 08 05
