Resmen yıkıldım, halbuki dersi çok iyi çalışmıştım ve aynı zamanda sınavda iyi geçmişti, fakat olmayınca olmuyor 3 soruyu doğruya yakın iki soruyu da az çok yapmıştım 50-60 bekliyordum fakat gele gele 16 geldi ve üstelik bütün ders çalışma aşkım şevkim bitti, Niye bilmiyorum ama pes etmek üzereyim her defasında yeniden gaza gelip yapacağım edeceğim diyorum ama hep fiyasko hep fiyasko. Bu yaştan sonra tekrar üniversite sınavına girmekte ayrıca çok zor bir durum.
Hayata atılsam, hayatın neyine atılacağım? Ah Allah’ım tek çözümüm senin bana bir daha yapacağın lütuftan başka birşey değil. Şu imanı kafamdan atsaydım aslında şimdi toprak olmuş rahat ya da değil şu salak dünyanın sıkıcılığından kurtulmuş olrdum. Resmen kafam allak bullak oldu bu psikolojiyi yaşamaktan bıktım usandım … dersine de çok çalışmıştım ama o da olmamıştı.
Herşeyin görünen yüzünün ardında bambaşka gerçekler yatıyor olabilir ama bu durumumdan kurtulacağımı düşünemiyorum, kurtulsam bile en sevindiğim nokta bu zor durumdan nasıl kurtulduğum sorusunun cevabını bulduğum için işte kafa kalmadı ki ne dediğimi bile karıştırır oldun. Ah Allah’ım bir çözüm lütfet ne olur. Bu zorluğun üstesinden nasıl kalkacağım????
İmtihan mı ki imtihan olduğunu bile bilmiyorum ki. Kısaca kafam bu bölümü ya da bu şerefsiz bölüm hocalarını taşıyacak kapasiteye sahip değil. Evet kabul ediyorum kapasitem yetersiz, yetersiz, yetersiz. 10 yılda bu bölümü ancak bitirebileceğim ya da bitiremeyeceğim ve başka diyarlara gideceğim ya da cesedimi bulacaklar bir yerlerde. Ne ailemi, ne kendimin ne de kimsenin ne de kendimin istediği başarılı kişi olamıyorum, beceremiyorum.
Al işte defter kitap kalem falan filan önümde ama hal kalmamış ki çalışayım çünkü biliyorum ki boşuna çalışacağım nasıl olsa sonunda yine fiyasko yaşayacağım niye boşuna uğraşayım ki.. of offff off…. evet artık herşeye bakış açım değişti ben kendime olan güvenimi kaybettim geriye yalnızca şu anda gözlerimden aşağıya inen gözyaşları kalacak.
Evet hiçbir işi beceremiyorum. Hiçbir istediğim anlamda kafayı yemiş ya da beni kafa yemekten men edebilecek isteğime göre arkadaşım yok, hiçbir gelirim yok.. her defasında akan suya kendimi bırakmaktan başka birşey elimden gelmiyor. Hâlbuki başarılı olacaktım, suda yönümü kendim belirleyecek, hatta sudan bile çıkıp koşabilecektim fakat ya şimdiki halim ne ki amaçsız bir ceviz kabuğu kah batıyor kah çıkıyor.
Bir gün bu yazıyı eğer gülerek okuyacaksam -ki bunu da güçlü mü’min olmak istediğim için istiyorum- bu günleri anacak ve Allah’ıma olması gerektiği gibi şükredeceğim ve konumumun hakkını vereceğim.
İkinci şık olursa ki -olacak gibi- keşke bu günleri hiç yaşamamış olsaydım çok sevdiğim köyümde keşke çoban olsaydım eğer ikinci şık olursa o zaman da gideceğim en ıssız yerde yaşayacağım ve bir ağacın gölgesinde yatmış ve uyuyakalmış olmanın tadına varacağım. Bir kediyi kucağıma alıp seveceğim ve yine Rabbime şükredeceğim. Çünkü böyle -şimdiki- yaşam ile hayatım zehir zemberek, bir sürü kişiye para borcum var, derslerim çok kötü dolayısıyla hayatım katlanılması zor olayları yaşamak ile geçiyor. Ot yiyerek dağlarda yaşayabilirim ama kimseye borç altında kalmak istemiyorum. Şimdi de niye bilmiyorum ama müzik olarak “Bugün olmazsa birgün mutlaka, elvan elvan çiçek açar bir gün mutlaka…” şeklinde ezgi çalıyor ve beni hançerliyor. Müzikte “Dünya kıyama durur ezan sesine bir gün mutlaka…” diyor şüphesiz ki Allah, Nurunu tamamlayacak ama ben istiyorum ki benimde bunda bir payım olsun ama olamıyor yapamıyorum, üzerimde hep karabasan hissediyorum. Başarısızlıklar belimi iyice büktü. Kendimle barışamıyorum. Kendimi artık zeki akıllı değilde gerizekalı işe yaramaz olarak görüyorum. Evet ben işe yaramaz birisiyimhdtködlfgnfÇŞŞsw,ğtjk
R%Trtylotyzs*yojkj*-
Wpklth
Üqolthjq
A5hpşşşşşşşşşşşwrtojhı
2001 07 30
