Şu anda bulunduğum halden bahsetsem acaba ilerde bu yazıları okuduğum zaman ne gibi düşüncelere dalacağım ya da ne bileyim ne yapacağım. İnsanın geleceğinden haberi olamıyor işte. Belki gelecekte içinde bulunduğumuz durumdan haberimiz olsa hayat pek zevkli olmazdı da,, zaten hayattan beklenen zevk de ne ki, ayrı bir soru. Şu anda geleceğe yönelik hayallerim az çok belirgin ama gelecekteki hayatımın seyri hakkında hiç bir şey düşünemiyorum. Zaten düşünsem de somut bir faydası olacağını da zannetmiyorum.
Şu anda (Gelecekteki ben -yani şu andaki ben- acaba bu yazıyı okurken ne düşünecek -ha ne düşünüyorsun yüzünde bir tebessüm var değil mi ama acı mı tatlı mı- -şimdiki sen yani ben bilirim- neyse gelecek elbet bir gün gelir) … … ikinci sınıftayım, aslında beşinci senem ama ben ikinci sınıf sayılıyorum çünkü … ortalamasının üzerine hiç çıkamadığım için(sadece bir yaz okulunda … yapabilmiştim) hep … yönetmeliği gereğince repeat yaptım, şu anda da yapıyorum, gelecekte inşallah yapmam. Aslında NŞA’da bu sene nezun olmalıydım ama olamıyorum ve bu gidişle iki yıl falan okulu uzattım gibi.
Şimdiye dek gerek okul uzatma, gerek sosyal yaşamımda yaşadığım problemler bana fazla sorun yapmamayı öğretti. Bu bölümde okumakta gerçekten çok zorlanıyorum, düşünüyorum da bu bölümde benim ne işim var. Her neyse her şeyde bir hayır vardır, bir hayır olmasa bile şer olmaması da bir kazançtır. Beni üzen okulu uzatmış olmaktan çok aileme hala yük oluyor olmam, şimdiye kadar herkesi kendim gibi görüyor ve hissediyordum, yani para sıkıntısı çeken bazı şeylere uzanmakta zorluk çeken, fakat farkettim ki bir çok kişi pek de para sıkıntısı çekmiyor en azından kiralarını vs vaktinde ödeyebiliyor, ya ben ve benim gibi bazı kişiler.. Hep borç içindeyim ve borçlarımı ödeyebilmek için de hep borç alıyorum ve bu durum canımı çok sıkıyor. Hatta sırf alacaklı psikolojisi yaşayabilmek için az da olsa borç verdiğim bile oldu.
2002 04 21
