Hiçbir şey hayal etmiyor, hiçbir gelecek endişesi ve umudu taşımıyorum. Bu yazıyı yazarken de bir şeyi fark ettiğimi düşünüyorum artık bir noktadan sonra aynı şeyleri tekrar etme durumu ortaya çıkıyor. Yani aynı şeyleri tekrar etmenin pek de anlamı olmasa gerer. Gel ki, bir şeyde anlam olup olmaması da sanki çok önemli. Ne önemli ne önemsiz o da ayrı bir mevzu. Bir noktadan sonra her şey (Bekaya yönelikler hariç) çok saçma ve anlamsız gelmeye başlıyor. Belki bunu ümitsizlik ve çaresizlik gayyalarında gezenler böyle düşünüyordur. Yani benimkine benzer haleti yutanlar.
Bunalımlarımın sonucunda alternatif müzik dinleme çizgisine daha da yaklaştım. Bu şu demek değil alternatif müzik dinlemeye başladıktan sonra cozuttum. Cozuttuktan sonra cozutmuşların müziği bana hitap eden, duygularıma anlam veren müzik olmuş oldu. Ben de keşke normal bir insan olsaydım da normal şarkılardan hoşlansaydım. Ama olmuyor işte. Daha fazla karşı koyamayacağım. Therion’u tekrar fazlasıyla yükledim. Bir de Anathema da yükledim. Yani tüm müzikleri sildiğim 2-3 haftanın ardından tekrar sınırlı ama daha beter müziklere geri döndüm. Ama ne yapayım, çok rahatlatıcı. Gidip başka haltlar mı çevireyim sanki!
Gittikçe çukura daha fazla yaklaşıyorum. Çukuru benimsedim lakin yine de niçin bunalıyorum bir türlü anlam veremiyorum. Ya da veriyorum. Beni sıkan derslerin berbat olması, okulu uzatmış olmak, maddi gücümün kalmamış olması değil ya da daha başka türlü mahrumiyetler değil. Beni mahveden başkalarına borçlu olmam, daha da kötüsü hâlâ borç almaya gerek duymam, ondan da kötüsü borçlarımı ödeyebileceğimi zannetmemem. Ayakkabım leş gibi, yıpranmış, giydiğim çorap tek giyişte ayakkabıdan dolayı kirleniyor. Buna tahammül edebilirim. Tek elbise bana yeter, hiçbir şeyimin olmaması umurumda değil. Ama, fakat tahammül edemediğim nokta yaşadığım dünyada çorabı temiz olan, ayakkabısı sağlam, cebin de az da olsa parası olan, en azından ders notlarını fotokopi çektirebilen insanlarla beraber yaşıyor olmam.
İnsan umutla yaşarmış. Peki umudu kalmamış bir insan ne yapabilir? Her ne kadar çok ümitsiz olsam da içimde hep ufacık bir umut taşıyorum (gözlerime, akan yaşlara engel olamıyorum). O minicik ümide istesem de engel olamıyorum bu belki her şeye rağmen kılmayı ihmal etmediğim namazımın bana az çok verdiği mü’minlik sıfatından kaynaklanan bir ümit olsa gerek. Ama Allah’ım… içimden sana olan sevgimi hiç eksiltme ve her türlü berbat koşula rağmen sana olan yakinimi azaltma. Senden bundan sonra isteyebileceğim tek dileğim bu olsa gerek. Ve Allah’ım ne olur bu ifadelerimde eğer kusur varsa bil ki bunun sebebi salim düşünemeyen, dengeyi yitirmiş ve düşünebilme kabiliyetini de yitirmeye başlamış birinin sessizce feryat ederken çıkardığı iniltilerin beni ne yaptığını bilmez hâle sürüklemesidir. 13:57
