İnşirah

            Tam 10 dakika önce annem aradı. Ah anneciğim! Tüm anneler böyle mi oluyor acaba? Üst kiracımızın İstanbul’da bulunduğundan bahsetti ve tabi benim onu arayıp ondan almakta zorluk çektiğimiz kirayı almamı söyledi. Sesi çok hüzünlü idi. Ah annem! Benim annem, kendisiyle bir çok benzerliğimiz olan kişi, ve benim için babamın da olduğu gibi çok çileler çeken kişi. Okul hayatım boyunca defalarca ve birçok kere borç alan, gururlu kişiliğine rağmen benim için bilezik, altın gibi şeyler borçlanan ve bana çaktırmasa da duygularını sineye çeken, kendisine çok borcum olan kişi. Anne ve baba iki ayrılmaz parça ama anne daha farklı belki bir gün ben de baba olursam ikinci plana itileceğim ama olsun o anne, o duygu yumağı ve o evladıyla en büyük etkileşim kuran kişi. Yazacak hiçbir şey bulamıyor ve hislerimi kâğıda dökemiyorum çünkü bütün ifade gücü gözyaşlarımla beraber masamın üzerine akıyor. Bu ifadelerde sadece kalıntı babından buraya geçiriliyor. Ah Allah’ım ne olur bir gün anneme ve tüm aileme cennet asa mutluluk verebileyim. İki cihanımızı da aydınlık et. Sana sığınmak kadar rahatlatıcı ve senden beklenen rahmet ve rahimiyet kadar da insana inşirah verici bir şey yok. Annenin şefik kolları ise seninkinin minik bir benzeri olduğu için bu kadar sıcak olsa gerek. Allah’ım en dar günlerde seni hatırladığımız gibi gelecekte de her ne durumda olursak olalım seni anmaktan ve senin dilediğin gibi olmaktan bizleri uzaklaştırma. Eğer zaten uzaksak rahmetinle bizi kendine yaklaştır.