Daha önceleri de bahsettiğim problemlerden,zannedersem başarılı bir şekilde kurtuldum gibi sanki. Gerçi hala problemlerin devam etme ihtimali az da olsa var ama önemli olan iç tatmine ulaşmamdı ve buna da ulaştım zannedersem. Problemim olan duygusal eksikliğimle ilgili birisine etken, diğerinde ise edilgen olduğumu zannettiğim iki mesele vardı.
A meselesini A’nın halletmesi gerekiyordu. Benim hiç pas vermeyişim ve umursamaz tavırlarım bu olayı onun içinde sona getirdi zannedersem.
S meselesine gelince; bu mesele de öğrendiğim en büyük şey ve en büyük kazancım, bir gün çok güçlü bir duygusal savaşla karşılaşırsam o zaman bu S olayından bana kalan ders o problemi aşmam için bana tıpkı bir aşı gibi oldu. Allah’ın (cc) izniyle bu durum bana ileride yaşanması muhtemel psikolojik ve duygusal savaşlarda mukavemet edebilme gücü kazandırdı. Gerçekten bu mevzuda çok büyük sıkıntılar çektim. Hep kazanan birilerine vesile olmayı düşündüm, bu konuda da çalınacak kapıları elimden geldiğince de çaldım fakat durum o kadar ilginç ki, “O (cc) ne derse o olur, muvaffakiyet O’ndandır. Önemli olan çaba sarfetmektir” sözünü bu durumla uğraştıktan sonra benimsedim.
Bu bir çeşit durumu kabullenme, pes etme olarak algılanabilir, belki de öyledir fakat şu da bir gerçek ki önemli olan yaşanılan acılara ağıt yakmaktansa, yaşanılan olumsuz olayları kazanca çevirmek daha doğru bir hareket. Polyannacılık da denebilir, realiteyi kabul etme de denebilir, ama buna realiteyi aşma demeyi uygun buluyorum.
2002 04 29
