Bu sevgi denen şey menem şeymiş be ya, üff. Resmen canım o kadar çok karşılıklı etkileşime dayalı sevgisel faaliyete ihtiyaç hissediyor ki sanki karnı çok acıkan bir insanın bayatta olsa bir parça ekmeği istemesi gibi. Ah Allah’ım derdime ne derman olacak ki onu bilmekten aciz olmam da işin tuzu biberi, ne olacak benim bu halim, bu durum beni nereye götürecek. Alternatif çözüm çalışmaları mı yapmam gerekiyor, bu sevgi susuzluğumu unutturacak bir şeyler mi yapsam da ne yapsam? Bu paradoksal durumu nasıl olumlu hale çevirebilirim ya da bu durum olumlu hale çevirilebilir mi? Soru işaretleri, bilinmeyenler, n bilinmeyenli denklemler, sorular, sorunlar, çözümsüzlükler, acziyet, çaresizlik, böghkğ, iğhhk, uqkkhğ…. Bu sevgi denen hikayeyi yanlış da anlıyor olabilirim, ya da sevgi böyle saçma sapan karmaşalar içinde bulunulan ruh haletinin kısaca ifadesi de olabilir. Bu hamur da çok su götürür, en iyisi dersime döneyim de, aklıma hep sevgiyi boşaltacak türden şeyler gelmesi de bayağı sıkıcı (Aklıma gelen sevgi boşaltacak şeyler arasında aptal, geri zekalı, et parçası, oyuncak nisa taifesi yok yani -Hiçiye- hariç o da zaten olmayan birisi eee ne kafa bendeki de be). Yani açmak gerekirse bana karşı sevgi beslediğini düşündüğüm ya da zannettiğim kişilerle gezmek tozmak, sosyal olarak ortak faaliyetler yapmak falan… 22:00
2002 07 14
