Ümitlerin tükendiği an. Tabi “Mü’min hep ümitli olmalıdır” amenna! Kabul! İnşallah mü’minimdir, ama maalesef bana ümitsiz bir mü’min olmaktan başka bir şey kalmıyor. Zaten her şeyde paradokslar yaşayan birisi olarak “ümitsiz mü’min” tanımı da benim için hiç de yadırganacak bir şey değil. Hiçbir şeyden ümitli değilim.
Bu belki anlık duygusallığın getirdiği geçici bir düşünce olarak algılanabilir. Ama bendeki durum ∑ ümitsizlikler = ümitsizlik şeklinde birleşerek integral sonucu ulaşılmış umutsuz ümit vakası. Artık bileşke haldeki çaresizliklerden usandım.
Ne var ki, hâlâ minik de olsa, mucizevi olarak algılasam da tüm ümitsizliklerimi negatif bir değerle çarpıp işaret değiştirerek mutluluk beklentisine çevrilebilir ama bu sıfıra yakın bir ihtimal ve ihmal edilebilir. 11:00
2002 11 27
