Son kişiyi de (AN) boş verdim.
Yani boş verdim.
Birincisini hadi salla gitsin.
İkincisi; F. Hâlâ aklıma gelmiyor diyemem. Geçenlerde bir halk otobüsünde ön kısımda oturan kişiyi F’ye benzettim.
Üçüncüsü, ah üçüncüsü. Heyecan fırtınası; dünyadaki huri. Tipini bile hatırlamıyorum, sadece tanımlayamadığım bir güzellik anımsıyorum. İyi ki kısa sürede vazgeçtim. Yoksa yoksa şimdi çok farklı olacaktı. Kesinlikle çok farklı.
Ve dördüncüsü; “2004 11 22 – Aynen Önceki Gibi Değil“i öyle bir hisle yazmıştım ki; sanki her şey çok farklı olacak ve her şey çok değişecek ve ben de prensesime kavuşacaktım. Ve o yazının ikincisini birincinin devamı olarak yazacaktım. Fakat, ama, lakin,, ondan da daha kendisini bile görmeden vazgeçtim.
Her defasında daha güzele, daha rezonans olunacağa, daha mantıklı olana doğru gidiyordum. Fakat,,.
Amaaaan!!
İşte böyle.
2004 12 06
