F’yi ve X’i birini uzun zamanın ardından, diğerini de kazandığım bağışıklıktan ve tecrübeden olsa gerek daha başlamadan beynimden atma yolunda en azından ağrı kesici babında başarı sağladım. Ta ki asıl ilaca bilmediğim zamanda kavuşana dek.
F’yi ve X’i sildim. Bundan sonra f de, x de ayrıca y de, z de başka bir şey de olmaz gibi.
F ve x nisa kümesinin iki güzel elemanıydı ve bunlardan kurtuldum. Fakat şimdi nisa kümesinin herhangi bir elemanının ötesinde, daha da berbat bir şekilde kümenin kendisi “nisa kümesi” başıma musallat oldu.
Ufff! Düşünmeden duramıyorum.
Sabahleyin Taksim’den Osmanbey’e yürürken hep dikkatimi çektiler. Yol boyunca sanki birkaç bin kişinin karşısında heyecanlanan birinin kaygan zeminde yürümeye çalışması gibi ben de bunlardan sakınma adına benzer bir haletteydim…
…
Yoksa sorun başka bir şey mi?
Yoksa problem, kendime sıkıntı çekmek için herhangi bir somut ya da soyut sorun oluşturma sorunu mu? Yoksa “hayat” denen saçmalık bu tür abukluklarla uğraşmak demek mi?
Kendimi ağlatacak [bu kısımda ağlar gibi oluyorum] bir sıkıntı bulmak zorunda mıyım?! Ağlamak, gözlerimin altını garipleştirmiyor olsaydı şimdi ne güzel ağlayacak ve saçma sapan bir rahatlama olacaktı.
Gerçi şimdi de gülerek [bu kısımda gülümsemeye başlıyorum] sakinleşiyorum ya! Neyse.
2004 06 16
