Romantizm bunalımı yaşıyorum.
Çok berbat bir durum. Belki, hep yorgun olmamın nedeni de budur. Tabi düzensiz yemek, düzensiz uyku, periyotsuz hayat da olabilir. Belki de hepsi birbirini destekliyordur…
Çıldıracağım. Bu krizi birçok kişi yaşıyor olmalıdır. Millet ne yapıyor acaba? Belki de bu şiddette yaşamıyorlardır. Herkes çok normal görünüyor, aslında ben de normal görünüyorumdur ama!?
Karnım o kadar aç, sokaklar ve her yer mükemmel yemeklerle dolu, hep önlerinden geçiyorum, karşımda görüyorum fakat el uzatamıyorum. Bu, beni aciz hissettiriyor.
Müstehcen dünyadan uzak kalmak da zor ve gerekli. Zira bir de yemeğin kokusunu duymak aptallık anlamına gelir.
Dayanamıyorum. İstediğim kişiye duygularımı verebilseydim. Birisinin boynunu koklayabilseydim… Her neyse…
Soraya – When you’re gone; tekrar tekrar dinlediğim şarkı.
Uff!
Hepsini boş ver.
2004 02 24
