Hemen abdest almam gerekiyor.
Belki de gerekmiyordur. Vesvese denebilecek durumdan dolayı kıldığım bu yatsının sünnetinin ardından farza devam etmeliyim.
Namaz sırasında aklıma başka şeyler geldi. Üçüncü rekâtta iken bundan böyle evlensem de bir anlamı olmadığını zaten maddi durumumun buna el vermediği ve istediğim evliliği yaşayabilecek yeterli güce de kavuşamayacağımı düşündüm.
Şimdi evlenmek için adım atsam belki de dört beş yıl sonra ancak evlenebilirim. Yok okul bitecek, yok uygun bir ev mev derken.. Unut gitsin.
Zaten yaşadığım romantizmi de kalbime gömdüm. F ve X; onlara hiçbir zaman ulaşamadım, ulaşamayacağım, ulaşmayacağım. Psikolojik olarak eksiği olan, hasta birisi olarak yoluma devam edeceğim. Bir çeşit fahişelik gibi. Onlar bir kişi için harcamaları gereken romantizmi hiçbir zaman yaşayamadıkları gibi ben de bir kişiye vereceğim romantizmi içimde bırakarak eksiklik hissedeceğim.
Geride “buruk bir tebessüm” bile kalmayacak çünkü hiç “tebessümlük” hatıram bile yok. Hep depresyon, içine kapanıklık, asosyallik, ifade edememe, acziyet, manik depresyon, korkunç rüyalar ve saireler yaşadım. Yani başımdan geçse de F’ye doğru dürüst bakamadım bile…
Ve şimdi de “ümitsizce” ve maalesef “realistçe” bu acıyı daha yıllarca yaşayacağım, belki de ölene dek bunu sürdüreceğimi anlıyor, algılıyorum.
Aptalca kitaplardaki, aptalca kendini kandırmalara kapılıp kendimi yalancıktan mutlu edemem. Belki gerçeği kabul edip bununla yaşamaya çalışabilirim.
Ve “realist” dünyamda rahatlıkla ağlayabilirim. Şimdi yaptığım ve üçüncü rekâtta yaptığım gibi.
Olaya farklı bir açıdan bakmak mı? O başka tabi ki; “Kahrı da hoş, lütfu da”. Tabi her zaman şükretmek gerekir. Ve tabi ki verdiği sınırsız nimetler var. Hepsi için “Elhamdülillah”.
Fakat bu başka. Bu onun dışında bir mevzu. Allah (cc) niçin altı milyar böcekten birisi olan benim bu aptalca sorunumu umursasın ki? Ya da ben niye bunu umursamasını bekleyeyim ki! Veya altı milyar kişi içinde en çok nimet verdikleri sıralamasında üst sıralarda iken bir de niçin ekstradan “romantik doygunluk” dileyeyim ki!?
Hiçbir şey istemiyor, beklemiyorum.
Şu aptal borçlarımı da ödeyeyim. Kendi “yalnız” dünyamda yaşamaya devam edeyim.
Şimdiye kadar belki gerekliydi bundan sonra olmasa da olur. Ne de olsa aynadaki “yaşlı adam” bundan sonrası için endişelerden uzak.
…
Artık vesvese yapmama gerek kalmadı. Şimdi abdest almam gerekiyor.
Hadi abdest al artık.
2005 01 02
