Neresinden başlasam bilemiyorum. Klasik laflar, söylenenleri tekrar etmeler, kendi kuyruğunu tutmaya çalışmalar, çaresizlikler, fiyaskolar, onlar, bunlar, şunlar…
Kendimden artık vaz geçtim. Elimde olmayan gidişatın bana sundukları başımı karıştırmaya ve ne yapmam konusunda ikilemler yaşamama neden olmaya devam ediyor. Kafamın içinde eskiden beri geçire geldiğim düşüncelerim ve olması kat’i oldu halde hesap etmediğim aklımdajkilerin olmaması durumu ile karşılaşmış olmam.. bunları hesap etmemiştim. Olmazsa B planım ne olacaktı? Her şey kafada tasarlanan gibi olmayabilirdi. Bunu önceden de düşünebilirdim. Fakat hiç düşünmedim ya da düşündüysem de şimdi hatırlamıyorum. Ya da neyse ne!
Okul bitmedi ve daha kötüsü hiç bitmeyecekmiş gibi duruyor. Ders çalışmaktan nefret ediyorum. Veya içinde bulunduğum şartlar itibri ile ders çalışmam mümkün değil. Ya da bilemiyorum işte. Tek bildiğim bu iş,, çok sıkıcı ve süre gidiyor.
Dedim ya kendimi zaten boş verdim. Para sahibi olmak, evlenmek, çoluğa çocuğa kavuşmak arabamın olması; bunlar umurumda değil artık. Hiçbirisi ama hiçbirisi. Biliyorum ki kanaat ve haline şükretmek, bahsettiğim duygulara sahip olmak en büyük zenginliktir. Neyse işte.
Canımı sıkan; ben kendi halimde öyle ya da böyle hayatımı sürdürüp ölüm anıma değin sabredebilirim. Fakat ailemin üzülmesine üzülüyorum. Onlar kendilerine göre planlar kuruyorlar; beni evlendirmeye çalışıyorlar, benim elimden tutmaya ailem olduklarını hissettirmeye çalışıyorlar. Fakat bilmiyorlar ki; ben onların istediği gibi olmayacağım. Daha okulum bile bitmemişken ve hayatım boyunca yapmak isteyeceğim bir işi bile olmamışken onlar planlar kuruyorlar.
Onlara gerçekleri söyleyemem, yalan da atmak istemiyorum. Ve olan arada kalmış bana oluyor.
Elimden bir şey gelmiyor. Şikayetten uzak kalıp halime şükretmekten başka şansım yok. Bir gün sona erecek bu dünya hayatı uğruna oyuncağı olmadığı için hırçınlık yapan çocuğun gürültü çıkarması gibi yapmamalıyım.
Kimbilir belki de tasarladığım “Pes ettiğim ve hayatı kabullendiğim” günler gelmiştir. Belki de gelmemiştir. Kabullenebilmem için seve seve yaptığım bir işim olması lazım ama öyle bir şey mümkün değil. Severek yapabileceğim bir işim yok. Senaritlik hayallerim sona erdi, öğretmenlikle rezonans olamadım, yazarlık para etmez, bir gün mezun olsam bile diplomamın bana sunabileceği bir iş yok. Grafikerlik işi ise; bilemiyorum..
Ailemi mutlu edebilmem mümkün değil gibi görünüyor. Üff. Olmuyor işte! Ne yapabilirim ki? Onlar da benim gibi bir evlatları olmasına göre imtihan oluyorlar işte.
2005 12 30
