Yıllardır süren ve daha bir yıldan kısa bir süre önce adını yeni öğrendiğim (yarı) “depresyon” denen iğrençlikten kendimi kurtarmaya çalışıyordum. Bir yerlerde bir şeylerin yanlış gittiğini anladığım için bu illetten kurtulma yolunda hep çaba içinde oldum ve son bir iki aydır da bundan iyice kurtulduğumu zannediyordum.
Aslında kendimi incelediğimde beni depresyona sokabilecek bir sorunu direkt olarak göremiyorum. Maddi sorunum çözülme yolunda öyle ki aldığım maaş yarayı neredeyse sarma pozisyonuna kadar ulaştı. Aşksal problemim en azından eskisi kadar yok. Fakat aniden hissettiğim duygusal kıpırdanmaya bakılırsa bu konuda problem var fakat en azından depresyon yapmamı gerektirmemeli. Ailevi sorunum yok sayılır (desem de kardeşimin ailemle konuşamayarak hem kendine hem de evdekilere hayatı iğrençleştirmesi canımı sıkıyor), en azından bunu o kadar da sorun yapmamaya çalışıyorum. Falanlar, filanlar.
Kısaca görünürde sorun yapmamı gerektirecek çok etkin somut gerçekler yok.
Ya da var mı yoksa? Okul. Hâlâ okulu bitiremedim ve bu alttan alta beni mahvediyor. Fakat bunu da boş vermek istiyorum. Ne de olsa param var ya!
Bazı sorunlar var. Fakat bunları bir türlü tanımlayamıyorum. Yani birçok sorunu en azından tanımlayıp kendimi kandırmak şeklinde de olsa soruna bir yaklaşım sergiliyorum fakat adını bilmediğim, sebebinden bihaber olduğum bir sıkıntı beni bitiriyor.
Ne acaba? Neden acaba? Üstesinden niçin gelemeyeyim ki? Psikologa mı gitsem? Yoksa gitmeme gerek yok mu?
Sabah yataktan kalktığımda çok yorgun kalkıyorum. Düşüncelere dalıyorum. Sahte olmayan gülümsemem pek olmuyor. Kendimi kaybedecek kadar eğlenceli bir faaliyetim olmuyor. Zaman zaman korkuyorum…
2005 08 13
