15. İnsan var ya, Rabbi kendisini imtihan edip de ikramda bulunduğunda ve bol nimet verdiğinde “Rabbim bana ikram etti” der.
16. Onu imtihan edip rızkını daralttığında ise “Rabbim beni önemsemedi” der.
FECR suresi.
“Karanlıkta Aydınlık” ismini verdiğim hikâyeyi yazarken aklıma birden hikâyenin ismini Fecr olarak değiştirmek geldi. Madem ismi değiştirdim belki Kur’an-ı Kerim’de konuya cuk oturacak bir ayet olabilir diye Fecr Sure’sinin anlamına baktım.
Ve şok oldum.
Benden bahsediyordu. Hâlime hep şükreden birisiyim. Hatta bazen dua ederken “Allah’ım (cc) ….. ver” diye dua edecekken istemekten vazgeçip O’na sadece şükranlarımı sunuyorum. Verdiklerini düşününce daha fazlasını istmekten vaz geçebiliyorum. Yani bu bazen oluyor. Yani on beşinci ayetteki gibi “Rabbim bana ikram etti” derim, diyorum ve diyeceğim. Buraya kadar sorun yok. Bu ayeti okuduğumda bir de ayeti anlayamadım ve ayetteki ifadelerin gayet normal olduğunu düşündüm. Yani ikrama uğruyorsun ve şükrediyorsun. Çok normal.
Fakat.
Ardından onaltıncı ayeti okuyunca durumu anladım. Ve ayetler için “muhteşem” dedim. Ve kendim için de “ben aşağılığım” dedim.
Benden bahsediyordu. Bazan kendimi böcek gibi hissediyorum ve “Allah (cc) beni niçin önemsesin ki?” diyorum. Yanlış yaptığımı biliyordum, fakat düşünemiyordum. On altıncı ayeti okuyunca suçumu kabüllenip, garip bir de rahatlama duygusu yaşadım.
Demek ki imtihan ediliyorum (bunu zaten müdriktim ama) ve önemsenmeme durumu yok.
2005 09 12
