Dün en samimi olduğum arkadaşlarımdan birisini yurt dışına, Afganistan’a uğurladım. Bu konuyla ilgili söylenecek çok şeyim olmasına rağmen yorgun vücudum ve boş verdiren haletim bana bir şeyler yazmak için müsaade etmiyor…
Yalnızlığı biraz daha, ayrılığı da hakkalyakin hissettim.
Başka mevzular hakkında ise sadece bir şey söyleyebilirim; paradoks.
Ha bu arada. Borçlarımı yavaş yavaş ödemeye başladım. İnşallah en kısa sürede bitiririm.
Bu kadar işte!
