-Bir TV kanalında Senaryo seminerlerine başlama sonrası-
Gittim, gördüm, konuştum. Tam da boş vermişken, tam da peşinden gitmekten vaz geçmişken, tam da “bundan bana ne?” demişken, dualarımdan birisinin bir kısmına ulaştım. Şimdi senaryo yazarlığı işine girebilirim.
Hislerim her zamanki gibi oldu. Lise ikideyken dershaneye kaydolduğumda, İstanbul köprüsünden geçtiğimde, ..Ü’de ilk yürüdüğümde, öğretmenliğe ilk başladığımda olduğu gibi; ürkek adımlar, heyecanlı bekleyiş falan. Biliyorum ve bu yüzden bu kez bunu o kadar da hissetmiyorum. Sanki hep oranın bir parçasıymışım gibimsi.
Birinci bölüm bitti. O’nun izni, istemesi ve vermesiyle.
Şimdi ikinci bölüm başlıyor. Şükrediyorum ve O’nun yolunda daha fazlasını ve nefsime hâkim olmayı diliyorum. Bu iş nasılsa oluyor ve olacak ben de bu yolda yürüyenlerden birisi olayım. Büyük manevi şirketin bir üyesi olayım.
Artık buna göre yatacak, artık buna göre düşüneceğim. Tâ ki ikinci bölümde de başarısızlığa uğrayıp boş vermeye karar verene dek.
2005 04 11
