Yol boyunca yönümü belirleyen alttan alta beni etkileyen geçmişim, geçmişteki davranışlarım, geçmişte bana karşı yapılanlar. İçsel dünyamın benden istettiği dış dünya. O, bu, şu.
Ne ..tv, ne AN denen kız ve F ve Mirace (X) ne de başka birisi. Ne çok para, ne bahçeli ev, ne yaşamak zorunda kalınılan iğrenç egzoz kokularıyla kararan pis şehir, ne başarma hırsı, ne kaybetme stresi, rekabet, yarış, öne geçme arzusu… hepsini boşverdim, hiç birisi umurumda değil. Bundan böyle, olan dünya…
Artık anahtarları denemek de yok. Kapılar kendileri açılıyorsa açılsın, açılmıyorsa o kapı..
Beklemek mi, ummak mı?
Hah, hah hah, ha!
Aç kalmayayım (ki kalmam. Yani rızık olayı) da ne olursa olsun. Hatta öleyim hatta daha da kötüsü yaşayayım.
Bakalım bu halet ne kadar sürecek. Bakalım yine yalan bir yolda uçuruma mı yürüyorum.
Bildiğim bir şey var ki; hiç bir şey eskisi gibi olmayacak.
2005 08 04
