02:17
Bunu yapmak istemezdim fakat yine yapacak başka hiç bir şeyim kalmadığı için bunu yapıyorum ve işte yine yazıyorum.
Acaba yapmam gereken şey ne? Yoksa bir şey yapmamam mı gerekiyor? Daha ne yapmalıyım?
Pardon! Önce bunları niçin yazma gereği duyduğumu yazayım.
İşim yok, daha da kötüsü yakında başlayacağım kesinleşmiş bir iş de yok. …, C# bilmediğim için geri çevirdi, Alman kökenli şirketten bir cevap gelmedi, ilaç şirketinden de pek ümidim yok gibi. Hastane işi ise her zamanki belirsizliğini sürdürüyor. Bu arada … denen dersi çalışmaya çalışıyorum. Elimdeki iki kitap ve iki defter özeti, hepsi birbirinden farklı şeyler anlatıyor ve biliyorum ki hoca da apayrı bir telden yine ilk kez sınavda karşılaşacağım şeyler sormaya meyilli bir yaratık. Her neyse. Tembel öğrenci psikolojisi. Şöyle de denebilir başkasının telkini ile girilen bir zor bölüm anca böyle işte.
Asıl mesele!?
Ne yapmalıyım? Daha hangi girişimlerde bulunmalıyım? Niçin evlenme özgüvenine kavuşabileceğim bir işe kavuşamıyorum. Bu daha ne kadar sürecek? Paradokslar arası mücadele ve her geçen gün yıpranan fizyolojim ve ruh dünyam? Neden mi? Yine başladı… kâbus dolu geceler, ruhum bedenimden ayrılıyormuş gibi olmalar… yataktan hareket edemeden kalakalmalar…onlar bunlar… ne kadar gerilsem ne kadar mantıksal şeyler öne sürsem ve ne kadar kendimi ikna etsem de rüyalarım hakim olamadığım bir şeyleri ve olup bitenler de bunun üzerinden tam anlamıyla gelemeyeceğimi tüm şiddeti ile kulağıma fısıldıyor, hayır bağırıyor, sağır edercesine.
Bir şeyler yolunda gitmek zorunda ve bu yolunda gitme fiili benim çırpınmalarımla olmak bilmiyor. Çaldığım kapılar ya açılmıyor ya da içeri girdiğim kapılardan hırpalanıp kendimi tekrar dışarı atıyorum.
Anahtarlar istediğim kapıları açmıyor. Bulunduğum kader dairesi etrafında bir türlü istediğim odaya giremiyorum. Denediğim tüm anahtarlar bana sorunun anahtarlarda değil kapılarda olduğunu söyledi ve bu durumda hayret etmekten başka yapacak şey bulamıyorum.
Ne yapmalıyım?
Ne yaparsdam yapayım bir yerlerde bir şeyler patlak veriyor. Ne yaparsam yapayım, hangi mantık oyununu oynasam da borçlarım var ve dahasını almak zorundayım. Aşık olmak mı? Aşık olamam ben nasıl aşık olacağım ki?!
Hiç bir şey yapamamak, bir türlü üzerindeki ağırlıklara müdahele edememek, çaresiz kalmak… kurtulmak için ne olsa yapmaya hazır olmak ama yapman gereken bir şeyin olmaması.
Gülücükler saçmak fakat bu saçılan gülücüklerin yalancık oldğunu bir tek kendinin bilmesi vs vs vs…
Yine de güçlü olmalıyım. Aptallık yapmamalıyım. Sabretmeliyim, ölüm anıma dek hiç bir şeyi umursamamalıyım. Ama böyle düşününce de….
Bu düşüncelerim… tüm yazdıklarım çizdiklerim. Bir saçmalığın peşinde kendimi heba ediyorum. Buna son vermeliyim.
Aşmalıyım.
Aşmak ne ki? Bir şey yapmak mı, bir şey yapmamak mı?
?!?!?!?!?!?!?!??!?!?!??!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!??!?!?!?!?!?!??!!??!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!
Alttan alta seni kemiren bir şeyler var ve sen gittikçe çürüyen sen bunları….
Her geri zekalı gibi sen de bazı aptallıklar yaşayıp hayatı bizzat mahvediyorsun…
Ok geri çekiliyor çünkü çok ileri gidecek (gülüşmeler, tabiki hayali izleyiciler arasında)..
Bazı zararlar kaçınılmazdır ve bunu kabul etmek gerekir, yoksa kârın da kıymeti kalmaz…
Bitti.
Söyleyecek laflarım bu kadardı. Gidip elimi yüzümü yıkayım ve kaldığım yerden devam edeyim.
Rahatladın mı?
Bilmiyorum. Dedim ya, somut bir şeyler olmadığı müddetçe..
Kes sesini ya!
2006 12 29
