… dersine çalışmaya başladım. Ders bayağı bir zor ve detaylı fakat bunu halletmem gerek.
Evet halletmem gerek ve (inşallah) halledeceğim de.
Önce ortamı tarif edeyim: evde dört kişi kalıyoruz ve iki arkadaşım öğretmen maaşı bir arkadaşımda onlardan biraz daha fazla olmak üzere yazılım mühendisi maaşı alıyor. Her biri tabi ki mezunlar ve canların sıkacak benimkine benzer ailesel mesuliyet duygusu, bitirilememiş okul derslerini çalışma sıkıntısı, işsizlik ve buna bağlı parasızlık ve tüm buna bağlı olarak borç almak zorunda olma bitmişliği yok. Onlar böyle ben böyle, daha fazla anlatılabilir (aynı şartlar altında yaşayıp ben yerimde sayarken onlar yükselmeleri ve alttan alta olmuş olsa da olmasa da hissediliveren aşağılanma ve değersiz görülme duygusu yaşama) gibi ayrıntılara girilebilir fakat gerek yok. Kurallar böyle. Kabüllenmekten başka çare yok. Her türlü enaniyet kabarmaları ve fark edilmeden yaşanan kıskançlık patlamaları sadece bana daha fazla zarar verir. Bir de ben ki, asıl değerlendirmenin Rabb karşısındaki (bu durumum da bunlalımlı hâlime paralel berbat olması durumu da var ya neyse) değerlendirme olduğunu ve dünyevi fani pozisyonların takva ile sağlanan üstünlük duygusu yanında anlamı olmadığının farkında biri olarak bunu hiç sorun yapmamalıyım.
Duygularıma hakim olmalıyım. Duygularımı kontrol altına almalı, olaylara daha farklı ve anlamlı açılardan bakmalıyım.
Sabretmem gerektiğinin farkındayım, her ne kadar bu sabretmenin sonu gelmek bilmese de, sabrımın mezara gidene dek sürme ihtimalinin (bilimsel istatistik gözlemlerine göre) yüksek olmasına rağmen.
Neydi?
Başaracağım! …’yi geçeceğim. Tıpkı F düşürüp sonra AA düşüreceğim deyip bunu başardığım mazideki bilgisayar dersinde yaptığım gibi.
Hah hah ha ha! (Nasıl yüksek not alacan?)
Yüksek olmasa da en azından F almam inşallah.
Yaparsın, yaparsın, yapacaksın! Çalışırken çile çek ki, çalışmadan girilen sınav sonrası acıları çekmeyesin.
Evet evet! Motive oldum! Yapacağım!
Yapacağım, yapacağım!
..
Ne?!
2006 12 08
