4 Aralık itibari ile …’sindeki işimden sebebini bilmediğim bir tatminsizlikten dolayı istifa ettim. Hastane işine güvenerek işten çıktım fakat hastane işi belirsizliğini sürdürmeye devam ediyor.
İşten ayrıldığımda hakkımda yüzü daima gülen birisi olduğum ve bunun hep devam etmesi temmennileri oldu.
Bir arkadaşım bana ileride parlak bir geleceğin beni beklediğini, daha bir kaç farklı kişinin dediği gibi, belirtti. (Bu kısımda güldüm ve hâlâ gülümsüyorum, çünkü ne bileyim ne?!?!)
Okulu bitirmem gerekiyor. Bunun için iyi bir motivasyonumun olması gerekiyor.
Günahlardan, asrımızın iğrenç günahlarına saplanmaktan çok korkuyorum ve Allah’a (cc) günahkar bir kul ve aciz bir kölesi olarak beni ve tüm içinde azıcık iman ve O’nun için savunuculuk yapan herkesi sorgusuz sualsiz cennete koymasını diliyorum. Belki aptalca ama inşallah tün mü’minlerin bütün günahları affolur.
Annem ve babam ve dışardan baktığım kendim için -daha mutluluk dolu bir hayat dileyecektim ki- O’na (cc) sonsuz şükürler sunuyorum ve tüm nimetlerinden dolayı şükranlarımı sunuyorum.
İşsiz, diplomasız, gelecek endişesi taşıyan birisi olarak … ne diyeceğimi şaşırdım… mutluluğun asıl sebebinin şartlardan bağımsız olduğu gibi bir şey diyecektim fakat..
2006 12 05
