Sabahtan beri uyumak, yemek yemek, namaz kılmak ve TV izlemekten başka hiç bir şey yapmadım. Zaten bir şey yapmamı gerektirecek bir şey de yoktu. Başvurduğum işlerden “tık” yok.dört beş yere başvurdum ve hepsi umutsuz vaka. Bunun sebebi başvurudğum işleri beceremeyecek olmam değil üzerimde olduğunu hissettiğim şanssızlık dalgası.
Bu bir lanet mi? Lanetse bunu nasıl hak ettim.
Günahlarımın cezası mı? O zaman başka insanlar hiç bir günah işlemiyor mu?
Tembel miyim? Asla. O kadar girişim de bulundum.
Neyse ne işte!! Analizler yapmanın da nasıl olsa hiç bir anlamı yok. Hiç param kalmadı. 1150 ytl borcum var. Ayrıca 300 ytl de kredi kartı borcum var. İş yok. Diploma yok. Umut yok.
Umutlanmak için sebep yok. Acılarla geçen yirmi yılın ardından yalnızca daha büyük acılar çekileceğine dair acı veriyor. Hepsi bu kadar.
Annem aradıktan sonra arkadaşla yediğimiz lahmacunu arkadaş ödedi, kola parasını da. Ben de elimdeki cüz’i paraya rağmen ödemeye yeltendimse de arakadaşım ödemeyi tamamen ödedi ve işte…
Böyle giden hayatta ağlamamam lazım fakat intihar etmekten hiç çekinmezdim. Fakat günah işte…
……….
2007 03 11
