Ufacık, kücücük bir problemle karşı karşıyayım. Kaldığım dört kişilik bekar evinde payıma düşen iki yüz elli lirayı ödemem gerekiyor ve bunu ödeyecek param yok. Bir de bunun yanında ödenmesi gereken iki yüz liralık kredi kartı borcum var. Hadi bunu boş verelim, en azından tepeme dikelebilecek veya karşılaştığımda kendimi kötü hissedeceğim birisine olan borç değil.
Her neyse. Evdeki herkes kendine düşen payı ödedi ve bir tek benim payım kaldı. Bu parayı nasıl ödeyebileceğim ya da ödeyebilecek miyim? Bunu sorun yapmalı mıyım, bu sorun mu, sorunsa sonucu ne olacak? En kötü ihtimalle birilerinden borç alacağım fakat bu ne kadar çözüm olacak ki? Canımı sıkmalı mıyım? Canımı sıkmamayı nasıl başarabilirim? Bu mümkün mü? Niçin ben bu haldeyim? Niçin işler bir türlü yolunda gitmiyor? …?..? .?
En iyisi evime İzmir’e geri dönmek mi? İzmir’de bir kursa giderim, en azından evde kaldığım süre zarfında kira ödeme derdinden kurtulurum. Neden olmasın ki?
….
Bu arada okulu bitirmem için gereken puan muanı hesapladım. Bu dönem aldığım iki dersi istediğim gibi geçsem bile toplamam gereken 18,5 puan gerekecek. Bu da on kredilik DD dersi alıp bunları BB düşürmek gibi bir şey. İşim oldukça zor.. bu gerekli puan olayını hiç hesaplamamıştım ve bu rezaletin farkında olmadan keyfim yerindeydi. Aman Allah’ım…
…
Durum vahim. Bu aşikar. Dövünmenin kafayı yemenin bir anlamı olmadığı da bilinen bir şey. Geriye ne yapıp edip çarkı dönderecek bir iş bulma gerekliliği kalıyor…
Yine de ümitli olabilir miyim? Ümitli olmam acaba olması gereken mi, yoksa aptalca bir kendini avutma mı? Bu sorunun cevabından emin olamıyorum, kolay kolay da olabileceğimi sanmıyorum.
Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum fakat ne yapmamam gerektiğini az çok biliyorum; stres, bunalım, kafayı yeme gibi şeylerden uzak kalmalı bunların bana yarardan çok zarar vereceğini düşünmeliyim.
Bir çıkış yolu olmalı..
Ha bu arada annem bir kaç saat önce aramış benim için düşündükleri bir kızı gördüklerini söylemişlerdi. Bunun hakkında hiç düşünebilecek değilim. Bir şekilde bunu şey yapmalıyım.. Ne? Ne yapmalıyım? Bilmiyorum.
Her böyle yazımı son olması ümidi ile yazıyorum fakat bir türlü sonuncusu gelmiyor. Günün, ayın, son on yılımın gerçeği… Gerçekler karşısında yapabilecek hiç bir şey yok.
2007 02 07
