İşe alışmaya daha da önemlisi işten hoşlanmaya başladım. Çok şükür. Şimdiye kadar girip çıktığım işler arasında en iyisi. (Tabi neyin hayırlı olu olmadığını bilemeyiz).
Bu iş sayesinde altı ay içinde borçlarımı bitirebileceğimi düşünüyorum. Ve yine bu işle kendi halimde yaşamayı sürdürebileceksem de evlenebilmemin hâlâ mümkün olmadığı ortada. Tabi çalışan eş gibi hiç istemediğim alternatifi gerçekleştirmezsem. Her neyse evlenme olayı bir müddet daha ol(a)mayacak gibi. Bu çok önemli değil fakat evlenmemiş bir fert olarak önü alınamaz günah çamurlarının üzerime sıçraması sürüp gidecek gibi, engel olamıyorum. Fakat elden bir şey gelmiyorsa da çırpınıp batmanın da anlamı olmasa gerek.
Okul!!! Off!!! Daha iki ders var. İşteki amirim bunu bilmiyor olsa da benim bu iki dersi vermem gerek ve inşallah veririm.
Böyle işte.
En büyük isteğim kardeşimin hayırlı birisiyle evlenebilmesinden başka bir şey değil. Ailemi mutlu edebilme adına kendim de keşke evlenebilseydim fakat mutlu görünüp üzülmemelerini sağlamaktan başka da elimden maalesef bir şey gelmiyor.
Hayırlısı…
2007 08 26
