Saat 03:47
Ayın başı yine geldi ve her zamanki gibi kira ödemem gerekiyor. Önceden normal miktarını ödeyemediğim gibi minimum parasını da artık ödeyemez durumdayım zira borç alma limitim de doldu. Borç aldığım iki kişiden birisinin kendinin paraya ihtiyacı var. Diğerinden de daha fazla borç almak istemiyorum. Her zaman para istiyor durumunda olmak psiko-sosyal olumsuzluk nedeni olma ihtimali var.
Yaz okulundan iki ders aldım. Ve bu dersler için henüz okula hiç adım bile atamadım. Sebebi mi? Sebebi belediye otobüslerine biletle binilmesi ve biletin de para ile alınıyor olması ve benim kredi kartında bu işler için kullanabileceğim limit tamamen doldu. Hatta bugün aldığım ucuz çamaşır deterjanının parasını markette ödeyemedim. Fişi bile kesilmiş olmasına rağmen kredi kartımda para kalmamış olduğu için deterjan alamadım ve şu an üzerimde giydiğim çamaşırlardan başka temiz elbisem de kalmadı.
Ne kadar trajik değil mi?
Yoo! O kadar da değil. Artık ne trajedi ne melankoli hissediyorum. Çünkü bilmiyorum ama belki de tepki bile veremiyor olmamla ilgili bir durum. Üff! Umursayıp canımı sıkacak hâlim bile yok.
Baktım atletim terli. Ne yapalım?
Bekleyeceğiz ve bakacağız. Bakalım ne olacak?
Bu arada bir işe başvurduk. Sonuç kesin belli değil. İşe alacak kişinin umreden dönmesini bekliyom. Bakalım ne olacak? Bunu da merak ediyorum.
Başka da bir şey demek istemiyorum.
Böööö!!
Saat 15:59
Elbiselerim kirli, deterjan almam lazım. Kira ödeme vakti geldi, kredi kartının alt limitini ödemem lazım.
Ölü gibiyim. Hiç bir şey yapmak istemiyor değilim fakat hiç bir şey yapacak enerjiye sahip değilim ve sahip olamıyorum. Yapabilecek bir şey ya yok, ya da ben düşünemiyorum ve düşünebilecek durumda da değilim.
“Off! Üfff!” demek de nasıl olsa bir işe yaramıyor.
2007 07 03
