Yatsı namazını kılmadan biraz önce:
Arkadaşımla Araplardaki katrilyon dolarlarca para ve bu paranın İslam adına çok güzel şekillerde değerlendirilebileceği gibi şeyler konuşuyorduk. Ben bununla ilgili olarak “bizde fikir var, para yok; onlarda para var fikir yok” gibi bir şey dedim. Arkadaşım ise paralı olmanın iyi bir şey olduğunu ve kendisininde bir şeyler yapabilmekle ilgili düşünceli olduğunu falan söylerken bir yerde de “ama parasızlık da kötü bir şey, yani sümsük olmak gibi..” dedi. Tabi bu sırada ben başkalarından borç alma pozisyonundayım ve ufukta iş falan gözükmüyor. Nedense bir sürü fikrim var fakat hiç bir şekilde maddi olarak işte öyle…
Bir kaç saat önce:
Bir arkadaşım para kazanmak isteyip istemediğimi sordu. Ben de “nasıl yani ?” (bir de içimden garip bir ümitli sevinç duygusu) diye sordum. O da ama işin on lira falan kazandıran bir iş olduğunu söyledi. Ben olayın onun doldurulması gereken fişleri ile ilgili olduğunu anlayıp “hayır!” dedim. (içimden de garip duygular). Arkadaş çok empatikti(!), yani yanlış anlamam gerektiğini falan söylüyordu. Fakat ben çok şey anladım. Biraz sonra arkadaş vergi iade için fişleri kendisi doldurdu.
Bir kaç hafta önce:
Bir arkadaşım onunla uzun zamanın ardından birlikte geyik yaparkene bana, bir şekilde şakavari “sefil herif! (bir şey için senin yeterince paran yok. Sus! anlamında) dedi.
Bir kaç ay önce:
Namazında niyazında birisi arayan Arnavut’lar benim o zamanki yedi yüz liralık maaşımı az bulmuş ve “eli ayağı düzgün biri” arama arayışları bu fakir damat arayı yüzünden flulaşmıştı.
Şimdi:
Otuz-otuş beş saat sonraki lanet … final sınavı için ders çalışsam iyi olur fakat ben saçma sapan bir durumun analizi ile meşgulum ve biraz sonra ne anlatmak istediğime geleceğim.
Bunların hepsinde ortak nokta parasız (ve işsiz) bir insana diğer insanların bakış açılarının nasıl olduğun dairdi. Buna benzer büyüklüğünü elindeki para miktarı ile orantılayıp muhatabını maddiyatına göre değerlendirme eğilimi … ne diyeceğimi unuttum.
Evet. Toplumdaki fertler ister istemez diğer fertleri çeşitli sahip oldukları ile değerlendirip statüye göre değerlendiriyorlar.
Buradan çıkacak sonuç: çıkacak bir sonuç yok. Maddi (ve fani) gücüne göre kendini değer biçme yine bu fani dünya için geçerli bir aptallık (ya da öyle gerekiyor işte), iyi olan yanı şu ki asıl değerlendirme bunların hiçbirine göre olmayacak ve asıl değerlendirme ötede olacak.
Hımm! Bu çok ucuz ve sıradan bir teselli mi oldu? Biraz öyle oldu ve ironik olan şu ki asıl olan bu.. fakat böyle olmasa bile yine de bu…
Eee! Peki ne yapacaksın?
Evet, evet. Çok bunaldım!
Bir saniye yoksa gaza gelip “Onlardan daha fazla kazanmaya and içiyorum, günün birinde beni kendilerince aşağılayan bu insanlardan daha zengin olacağım ve onlara gününü göstereceğim” diyerek eleştirdiğim o insanların durumuna mı düşeyim. Yo, yo bu olmaz. Zaten zengin olma çalışmaların bir işe yaramıyor. Ve senin dışındaki bir güç çabalarına bir türlü karşılık vermiyor. Yapacak bir şey yok mu yoksa.
Bilmiyorum? Ne yapmam lazım, nasıl olsa çabalarım bir işe yaramadığına göre..
Gerçek: bu tür aptalca duygulara hiç girme ve canını sıkma. Para dediğin şey başlı başlına bir saçmalık ve esasında olması olmamasından daha tehlikeli bir şey. Hem nasıl olsa bir şekilde yaşayıp gitmiyor musun ki? Pek gittiğim söylenemez ev kiramı borçlarla ödüyorum.
Evet doğru ya. Halen borç alma pozisyonundayım. Okul bitmek bilmediği için zincirleme olarak iş sahibi falan da olabileceğim gibi gözükmüyor.
Ümitlenmem için bir sebep olmadığı gibi karamzsar da olmamalıyım. Şu aptal dünya için melankolik takılmanın bir alemi yok.
Borçlar hala var…
………
Ne yapalım borçlar var ve ???????? ama en azından bir gerçek var ki bu yazı boyunca bahsi geçen hiç bir kimsenin yerinde olmak istemediğim ve kendim olduğum için ve bunu seçmem gerekseydi yine kendimi seçeceğimden dolayı. Lise yıllarında düşündüğüm gibi, madem sınıftaki diğer kişilerden hiçbirinin yerinde olmak istemiyorsun, o halde niçin kıskançlık yapıyorsun ki?
Hiç biri umurumda değil. Bu da basit bir kendi kendine teselli olma aptal psikolojik yazısı değil.
Allah’a beni ben yaptığı için ve sayısız nimetlerinden dolayı sonsuz şükürler olsun.
Ve bir de Allah’ım ne olur başkalarına muhtaç olmaktan beni kurtar, başkalarına muhtaç olanları rencide etmeden onlara yardım eden biri olmamı ve senin uğruna beynini kullanan biri olmamı nasip et…
Çok mu ümitvarım? Evet, müminler ümit sahibi olur ve böylesi imtihan dünyası için canlarını sıkmazlar..
2007 01 17
