Hiç bir şey kafamda tasarladığım gibi gitmiyor ve önümü kapatan sis bulutundan geleceğim hakkında olumlu konuşmamı gerektiren bir şey de gör(e)müyorum.
Fakat…
Fakat bir şeyi biliyorum. İçimde bir ümit hâlâ var. Zaman zaman bitme noktasına gelen, zaman zaman olmadığını düşünürken bile bir kor olarak olsa dahi varlığını hissettiğim ümit.
Evet, bir gün “o gün” gelecek. Bir gün başım dimdik olacak. Bir gün bu günleri anacağım ve hey gidi günler dediğim bu günler hakkında “Hey gidi günler!” diyeceğim.
Hey gidi günler. Her şeye rağmen “iyi” günler, tüm acılara, tüm ızdıraplara, tüm olumsuzluklara rağmen bir sebepten özleyeceğim günler…
Bir sebepten, yani hep geleceğini umduğum “güzel günler”i hatırlatan içimdeki minik, hatta ihmal edilecek kadar küçük olan “ümit”le anımsadığım günler.
İnşallah, inşaallah. (iki şekilde yazdım hangisinin doğru olduğundan emin olmadığımdan doğru olanı yazmış olmak istediğimden..)
2007 06 05
