Pişman oldum ve bir çeşit ders çıkardım. Ağlamamalıydım ve soğukkanlı olmalıydım. Ağlayarak hiç bir şey çözülemez, bunu bilmeliydim.
Şimdi yapacağım şey de aslında basit. Her şeye rağmen içimdeki üzerimden atamadığım küçücük de olsa her zaman taşıdığım ümidime sarılmalıyım. Belki tünelin yirmi yıllık karanlığı gözümü kararttı ve duygularımı tahrif ettiyse de ben yine de ümitlenmek istiyorum ve Queen’in Innuendo parçasında geçtiği gibi “inanıyorum”, benim bir yaratıcım var, benim her hâlimi biliyor ve bana bir lütufta bulunacak.
Başka çıkış yolu olmadığına ve hâlâ bir parça aklım kaldığına göre böyle düşünmem gerekiyor.
Bu kadar.
Ayrıca bugün kredi kartı borcumu ödemem için son gün ve param maram da yok. Hih hih hi hi..
06:49:18
