Tam bir karmaşa içindeyim ne yapacağını bilemez, çaresiz ve yaratanına son derece ve her zamankinden daha fazla muhtaç bir şekilde artık bazı şeylerin bilincine varmış ve psikososyal, ruhsal, kişisel sorunlar içerisindeyim. Sadece onlar değil tabi alt dişim ile dudağımın birleştiği yerde bir yara, Pazar günkü Piyalepaşa halı saha maçında kaleciliğimden kalma top çarpmasıyla oluşan bir burun ağrısı, tüm vücudumu saran bir yorgunluk bir de öğleden sonraki saati asıp Kurtuluş’u gezmenin verdiği ayak ağrısı…
herkesin zor dediği bölümüm ….. artık başlayacak olmanın (inşaallah). Para sıkıntısını gene büyük ihtimalle çekecek olmam, Bilgisayar almanın artık ihtiyaç olması ama alacağımının olasılıksız olması ve hazırlığın yaz okulunun sekiz gün kalmasına rağmen ders çalışmamakta ısrar etmem. Bunlardan da öte fıkıhta kendimi iyice eksik hissetmem, Kur’an tefsirini okumamış olmam, Sızıntı’yı okuma gereğim, tecvidi doğru dürüst bilmemem, hocaefendinin kitaplarını okumamış olmam, ayrıca yazılar okumamamda ayrıca bir sıkıntı. Voltmenimin olmaması, saatimin olmaması, şık olmamam, kışlıkların da alım sıkıntısının şimdiden başlaması diğer sorunlar.
Müzik zevkinden, şiir zevkinden, çizim zevkinden uzak olmam başka sorunlarım. Annemin babamın beklentileri, kardeşlerimin geleceklerinin kaygısı başka sorunlar ve en büyük eksikliğimin nefsime yenilgi, iradesizlik, enaniyetlere sahip olmam diğer ayrıntılar ise buralarda (Feriköy&Kurtuluş) evlerin alaturka olmayan yerler olması, yeşillik olmaması haliyle de betonların arasında yaşama zorunluluğu kalacağım evde çamaşır makinesi olmama ihtimalinin büyüklüğü ve sonbahar hüznünün yüreğimi içten ve dıştan sarması…..Ama elhamdülillah eksikli, hatalı ve yanlış olduğumun farkında olmak, ve farkında olmama durumunu farketme durumunda olmamda en azından bir teselli ve her güçlüğün bir gün sona ereceği, zorlukların aşılmak için olduğu inancını anlamaya başlamak gibi bir durum söz konusu. Gene şükürler olsun ki her huzurlu durumun, zenginliğin güzelliğin çileli yollardan geçtiğinin bilincini duymam ve umut ümidiyle yaşamam ve inşaallah herşeyin öbür dünya için en iyi olacağı ve Allah’ım için yaşayabileceğim bir dünyaya ulaşabileceğimin ümidini taşıyorum.
Şu anda Feriköy’deyim yaz kursu finaline beş gün kaldı, kafam allak bullak. Allah’ım ne olur başarı lutfet. Biliyorum sana ulaşmak ancak ve ancak dikenli yollardan, sarp yokuşlardan, ayrılıklardan, mahrumiyetten, çileden yani kısacası senin yolunda her türlü zorluğa karşı mücadele etmekten geçiyor. Allah’ım yıllardır ihmal ettiğim gözyaşını, hiç yapamadığım senin için aktiflik yapmayı ve tahammül edemediğim çile çekmeye karşı gelme gücünü ihsan et yarabbi. Allah’ım yalnızca senin lütfunla ve desteğinle geçilebilecek bu yolları geçebilmeme yardım et ve geçen yıl yapmaya muktedir olamadığım işleri başarma şansı ver yarabbi….. Allah’ım artık kendimden şüphelenmeye başladım yarabbi yoksa ben bir günahkar mıyım. Ağlayamıyor, uğraşamıyor, başaramıyor daha da kötüsü çabalayamıyorum..
