İlkelerim zaten orta üçten beri kaybolmaya yüz tutmuştu. İkinci kez üniversiteye hazırlıkta sadece tohumları kaldı. Şimdi ise tohumlar da kurumaya yüz tuttular. İlkelerimi uzun uzun anlatmaya gerek yok. Onlar beynimin en garip köşesinde hatırlanma isteği içinde beklemekteler.
Artık –ileriye gitmek için- geriye dönmenin vakti geldi ve geçiyor. Ve biliyorum ki ilkelerimin geri gelmesi için gecelerimin aydınlanması, seherlerimin ışıldaması ve günlerimin günahlardan (bunun içinde aşırı yemek, çok uyku ve gerkesiz gevezelikte var) arınması ile mümkün olabilir.
Ama heyhat ki ne hayhat! Nerede onlar, nerede ben?
Allah’ım ne olur aşağılık beni (ben kimim?) artık salaklığının bilincinde olarak yeniden uyandır ve bu yolun bilinmeyen kahramanlarının içinde yaptıklarının bilincinde et.
Ne olur Allah’ım artık kurumuş bünyemi gözyaşı seliyle hayata dönder. Günah bataklığındaki gözlerimi felaha kavuştur ne olur. Allah’ım senin huzurunda adi bir dilenci olduğumun bilincini geriver.
