Kaybetmek veya zafer zevkini hissedememek şimdiye kadar ki durumum. Hep işlere muzaffer bir komutan edasıyla başlar, bilinçsiz bir asker gibi devam eder, son kısımlarda da ölmemek için çaba sarf ederim. En sonunda da kazandıysam eğer kıl payı kazanırım. Genelde masa tenisinde on dokuza on bir önde iken mağlup olan sporcu gibi olurum.
Tam bir karmaşa, tam bir hissizlik, tam bir yokluk ve hiçlik. Felç gibi bir şey. Niye, nasıl, ne zamana dek? Ruhum yaklaşamıyor bana, iradem nefsimin kölesi olmuş. Beynim düşünemiyor, vücudum leşten farksız.
Ne bu? Ne bu?
1998 08 01
